-
IFHOHYP Annual General Meeting 2011 te Belgrado, Servië
17 april, Dag 1
Mikael wachtte me op, op het treinstation van Best. Waar we afgesproken hadden om aldaar met de auto naar het vliegveld van Eindhoven te reizen. Zelf ben ik nooit op Eindhoven geweest. Maar het is absoluut niet te vergelijken met Schiphol. De auto voor de deur wegzetten, koffertje naar de balie dragen en/of rijden, inchecken en vervolgens door de beveiliging en wachten op het vliegtuig. Blijkbaar waren er meer mensen op het zelfde idee gekomen. Want het was vrij druk toen we voorbij de beveiliging waren. Op het scherm kregen we te zien dat we toch een andere gate moesten pakken dan het overgrote deel van de mensen op het vliegveld. Een ouderwetse douane controle omdat we naar een bestemming vlogen buiten de EU. Dit deel van het vliegveld was ook volledig afgeschermd. Met voornamelijk mensen uit de Balkan kregen we de eerste klanken van de lokale taal mee. Met enige vertraging kwam het vliegtuig en we konden in stappen en onze plek op zoeken. Een vlucht van 2 uur volgde. Mikael was zo slim om een boek mee te nemen om er in te lezen. Ik wilde een dutje doen, maar daar kwam niks van terecht om dat de stoelen voor geen meter zaten.
Vliegen vanaf Eindhoven Airport
Na 2 uur oncomfortabel te hebben gezeten konden we eindelijk het vliegtuig verlaten. Na een controle van de Servische douane, had ik eindelijk mijn eerste stempel op mijn paspoort, jeeeeuuuu. Snel de bagage opgepikt en naar rondvraag naar boven gelopen om daar de bus te pakken naar het centrum van Belgrado. Na een lange busrit, waar we wat gepraat hadden met een ‘local’, kwamen we aan bij het busstation Zelani Velac. Nadat we snel het avondeten binnen geschranst te hebben bij de lokale MC Donalds pakten we de taxi naar de hostel. Hoewel we in de straat waren waar de taxi ons had afgezet konden we in het donker nergens de hostel vinden. Na een paar keer op en neer gelopen te hebben kwamen we bij toeval de Noorse delegatie tegen die ook op zoek waren naar de hostel. Want in de hostel zou een kleine bijeenkomst zijn van de mensen die al gearriveerd waren. Hmmm zul je altijd zien dat de hostel op steenworp afstand was maar dat je die volledig over het hoofd ziet als je iets verder door was gelopen. Na een half uur waren we eindelijk bij de hostel. We werden hartelijk begroet door diverse slechthorende jongeren van diverse landelijke organisaties. Ook was het een kleine summercamp reunië van afgelopen jaar: Juraj, Maggie, Claudio en Richard waren de mensen die we al een keer eerder hadden gezien. Na een kleine introductie van de Servische delegatie en de opening van Aleksandar Bogdanovic. Werd de sfeer wat meer ontspannen en konden we wat meer kennis maken met de andere deelnemers. Zo waren er slechthorende jongeren uit: Slowakije, Zwitserland, Oostenrijk, Roemenië, Duitsland, Rusland, Spanje, Italië, Noorwegen en Finland. Om het kennismaken een wat diepere betekenis te geven gingen we de Servische hoofdstad in om een drankje te doen. Hoewel het gezellig werd, werd het niet al te laat omdat de volgende ochtend om kwart over negen klaar moesten staan.
Mini meeting in de hostel, Aleksandar Bogdanovic neemt het woord
Claudio en ik
Kristoffer (Noorwegen) ook wel Justin Bieber genoemd
en Mikael
18 april, Dag 2
Na het ontbijt stonden de meeste deelnemers om kwart over negen klaar. De Servische vrijwilligers haalden ons op om ons naar Nieuw Belgrado te brengen met het openbaar vervoer. Dat werd nog een hele klus om met een groep van 30 man bij elkaar te houden en in 1 bus te proppen die ook nog vol met andere passagiers zaten en/of stonden. Na een kleine half uur waren we bij het complex waar de AGM gehouden zou worden. Het is standaard dat voor de AGM een aantal workshops of presentaties gehouden zullen worden verspreid over een aantal dagen. Ter kennismaking kregen we de eerste helft van de dag een aantal teambuildings workshops. Zo was er een kennismaking om iets over jezelf te schrijven of te tekenen op papier en deze op jezelf te plakken om vervolgens te aan de hand van het papier met elkaar kennis te maken. De tweede workshop was een leuke: probeer een bal zo snel mogelijk in elke hand van de deelnemer te verplaatsen. En de derde introductie was meer gebaseerd op communicatie: Je hebt 3 mensen. Eentje zit met zijn ogen dicht met een pen in zijn hand die moet proberen een papiertje te raken op de tafel voor hem op aanwijzingen van de persoon erachter. Hij of zij moet op aanwijzingen geven op basis van geluid (bijvoorbeeld het geblaf van een hond) maar heeft ook zijn of haar ogen dicht. De tweede persoon krijgt aanwijzingen van een derde persoon die wel ziet maar niks mag zeggen en alleen aanwijzingen mocht geven op basis van aanraking. Je kon wel begrijpen dat er veel hilariteit heerste toen diverse groepen de workshop in praktijk probeerden te brengen.
Kwart over negen in de ochtend
Opweg naar de conferentie zaal
Introductie workshop
De tweede helft van de dag was iets serieuzer waarbij we een aantal pittige presentaties voorgeschoteld kregen over een eventuele samenwerking tussen de EUDY organisatie, Europese Doven Jongeren, en de IFHOHYP. Hieraan vast gekoppeld was ook een workshop: op wat voor manier we eventueel samen zouden kunnen werken. De tweede presentatie ging over fondswerving. Een interessante presentatie die helaas wat te snel ging. Opmerkingen vanuit het publiek was voornamelijk of we deze nog een keer op basis van e-mail opgestuurd zouden krijgen. Overigens ik vond het gebrek van hulpmiddelen wel een knelpunt tijdens deze paar dagen. De ringleiding werkte niet perfect er was geen schrijftolk. De enige tolk die er was, was een gebarentolk. Alleen Mikael en ik kende geen gebarentaal. De derde presentatie was een interactieve presentatie. Het is een beetje gebaseerd op het Nederlandse spel ‘ren je rot’. Aan de hand van pittige stellingen over mannen en vrouwen in de maatschappij kon men drie keuzes maken. Er ‘mee eens’ zijn, ‘niet mee eens’ zijn en ‘neutraal’ zijn. Op basis van de gemaakte keuzes konden de deelnemers de andere overtuigen waarom ze er wel of niet mee eens waren. Helaas was de discussie een beetje mat, aangezien het overgrote deel bij bepaalde stellingen massaal de zelfde keuze had. Na de presentatie over mannen en vrouwen in de maatschappij. Was het tijd voor het avondeten en de zinnen te verzetten in totaal in iets anders. Dus gingen de meeste weer de stad in om wat te gaan drinken. Dit keer was het een kroeg vlakbij de hostel. Helaas in een iets mindere sfeervolle kroeg waar we eerst in zaten. Maar dat mocht de pret niet drukken.
Pauze
Klaar voor de volgende presentatie
Einde van dag 2
19 april, dag 3
Voor velen was het iets moeilijk zijn of haar bed uit te komen na een gezellige avond in de Servische binnenstad. Maar de meeste waren weer stipt om kwart over negen aanwezig om opgehaald te worden bij de vrijwilligers. Sommige deelnemers namen een andere bus omdat ze in een andere hostel sliepen. Er stonden vandaag wat minder presentaties op het programma. De eerste presentatie ging over de internationale slechthorende federatie (IFHOH) wereldcongres die gehouden zou worden in Bergen, Noorwegen. Dit zou, als de leden van de IFHOHYP de statutenwijzigingen zouden goedkeuren, tegelijkertijd plaats kunnen vinden met de volgende IFHOHYP AGM 2011. De tweede presentatie werd gehouden door Dr. Damian Tatic hij is Meester in Rechten en expert bij de Verenigde Naties op het gebied van de conventie voor gehandicapten in het algemeen. Een pittige presentatie over de artikelen en de statuten in de conventie die het welzijn en de ontwikkeling van een gehandicapt persoon moet bevorderen als mede de rechten voor de gehandicapten ook beschermd en gewaarborgd blijft. De discussie ging bij afloop voornamelijk over de rechten willen en de rechten krijgen. Zo hebben diverse overheden in verschillende landen een eigen visie met betrekking tot de conventie. Zo wordt de conventie bijvoorbeeld in Zwitserland helemaal niet geaccepteerd.
Kristoffer en Fredrik uit Noorwegen kwart over negen 's ochtends
Het tweede dag deel was ietwat interessanter omdat we de stad in gingen om diverse dingen te bezichtigen. In de zonovergoten stad was het heerlijk weer om wat te gaan wandelen. Onze wandeling eindigde bij de Kosmos. Een reclame-multimedia-uitgever bureau ineen. Grotendeels van de werknemers bestaan uit mensen met een beperking. Slechthorenden, doven alsmede ook mensen met een verstandelijke beperking werken daar achter de vouwmachines, nabewerkingsafdeling, als creatief of account manager. Het bedrijf zorgt gelijk voor de opleiding van het vak om daarna, als men dat wilt, zijn vervolg te geven bij andere bedrijven. Kosmos wordt ook deels gesubsidieerd door de overheid. De helft van de salarissen worden betaalt door de overheid de andere helft door de winsten uit het bedrijf. Want uit eindelijk is het een bedrijf die volledig op zijn eigen benen kan en moet staan om te concurreren met andere bedrijven. We kregen een rondleiding door heel het pand en op het eind kreeg ik een misplaatst gevoel bij de afdeling toen ik daar mensen op commando zag vouwen. De verstandelijke gehandicapten worden in mijn optiek een beetje dom gehouden. Werkgelegenheid is goed maar laat ze dan zich ook ontwikkelen. Voor de rest was het interessant omdat het geheel mijn vakgebied betrof. Dus ik had nogal veel vragen te stellen. Het was jammer dat ik de creatie afdeling niet kon zien omdat er op dat moment niemand aanwezig was.
Wachten op elkaar
Rondleiding in Kosmos
Na het bezoek aan Kosmos konden voor de liefhebbers Nikola Tesla museum bezocht worden. De meeste deelnemers hadden daar wel trek in. Voor maar 3 euro konden we het museum bezoeken en kregen we daar een rondleiding. De gids viel mij op door haar luide stem. Nog nooit heb ik zo'n gids zo hard horen roepen om iets te vertellen. De rondleiding over de wetenschapper Tesla was interessant over de uitvinding van de inductiemotoren en dat het tot de dag van vandaag nog steeds een van de belangrijkste uitvindingen is geweest met betrekking tot de elektriciteit. Er waren daar ook leuke stellages zodat je de stroom-schichten goed kon zien. Een ei die dankzij magneten recht op kon staan, een TL balk zonder aansluiting toch op kan lichten, jezelf onder stroom te laten zetten door. Kortom een vermakelijk een interessant uitje.
Nikola Tesla Museum
Aan het einde van de dag was het tijd voor een barbecue in Park Ada. We reden er met de bus heen. En er heerste een luchtige stemming. Vooral een van de Finnen stal de show door van alles te gaan roepen in de bus. Richard, de Oostenrijker was zo moe dat hij heel de rit sliep. En ik mengde me in de discussie van Juraj en Suvi. De rit verliep voorspoedig en waren bij het park waar de rest van de Serven al bezig waren om van alles voor te bereiden. Onder het genot van een drankje werd het vlees voor geschoteld en konden we gaan eten. Na het eten was er ruimte voor andere hapjes uit andere landen. Ik en Mikael hadden mini stroopwafels en drop meegenomen. Vooral de ministroopwafels waren erg in trek. Naast de AGM delegaties was ook de Servische doven en slechthorende groep aanwezig. Een forse groep van 20 man. Dus uit eindelijk waren we daar met 60 man in het park. Omdat het donker werd en elkaars lippen of gebaren niet konden zien besloten we terug te gaan en onze avond te vervolgen in een van de kroegen van Belgrado. Dit keer eindigden we in een bruincafé waar ook typische servische muziek gespeeld werd. Dat werd luidkeels door de 'locals' meegezongen. Het werd nog een lange nacht.
Barbecue in Park Ada
Het Bruincafe
20 april, dag 4
Vandaag was het de dag waar om het om te doen ging. De algemene leden vergadering van de IFHOHYP. Ergens vond ik het jammer dat er niet meer deelnemende landen waren. Dit te meer om me een duidelijker beeld te geven over de stemming. Het was een lang dag waar van alles besproken werd. In het kort werd het volgende besproken: De goedkeuring van het jaarverslag 2010, de afkeuring van het financieel rapport, de stemming van het nieuwe bestuur, de stemming voor de statutenwijziging en nog diverse andere kleine zaken. Ondanks dat het lang en vermoeiend was vond ik het goed om hier bij te zijn hoe de zaken lopen bij de IFHOHYP. Het nieuwe bestuur bestaat overigens uit: Penningmeester: Anna Vita (Denemarken), Voorzitter: Karina Chupina (Rusland), Secretaris: Carlos Muncharaz (Spanje), Bestuurslid: Maggie Plattner, Vice Voorzitter: Laura Scholler (Duitsland). Voor dit jaar is het bestuur volledig Europees in tegenstelling tot het vorige jaar toen er ook personen betrokken waren uit Afrika. Onze eigen Mikael de Vries is gekozen tot controleur van de boekhouding. Het moeilijkste was toch de statutenwijziging. Dat ik de statutenwijziging van SH-Jong al moeilijk vond laat staan in het Engels. Maar naar een paar keer lezen en herlezen heb ik enigszins wel het idee wat er veranderd moest worden. Het belangrijkste was toch dat de wijziging van de datum wanneer de ALV gehouden moest worden. Men stemde voor datum wijziging waardoor het mogelijk is om de volgende ALV in Noorwegen te houden samen mét het IFHOH (international federation hard of hearing people) worldcongress
Mikael draagt de genomineerde voor, voor het bestuur van 2011-2012
Alle deelnemers van de IFHOHYP AGM 2011
Het nieuwe bestuur (Anna Vita ontbreekt)
Aan het einde van de dag viel er een enorme last van ons af maar het werk was nog niet gedaan. Ik samen met nog een paar anderen besloten om gelijk door te werken omdat de ALV nog vers in ons geheugen zat en het verslag hiervan op te schrijven. Ik had beter op mijn kamer kunnen zitten net als Laura. Want Maggie en ik konden in de gezamenlijk ruimte niet doorwerken omdat de Oostenrijkers en de Spanjaarden continu ons zaten af te leiden. De Spanjaarden maakten ze zich nogal druk dat ze de 'El Clasico' niet konden zien. Bij toeval werd de finale van de Spaanse beker gespeeld tussen: FC Barcelona en Real Madrid. Maggie en ik besloten er mee te stoppen. Nadat de Spanjaarden weg gingen om met een deel van de Serven mee te gaan moest de rest nog wachten op Claudio. Samen zouden we voor de laatste maal een bar op zoeken. Met 7 man sterk reden we in twee taxi's naar de Havana club... die helaas gesloten was dus besloten we door te rijden naar de Blow Up bar niet veel verder. Uiteindelijk kwamen we in een andere bar terecht die best gezellig was en waar ook de wedstrijd Barça en Real te zien was. De rest de Spanjaarden en een grote groep dove Serven zouden na de wedstrijd bij ons toevoegen. Het werd een lange onrustige nacht. Ik val niet in details die zul je persoonlijk aan Mikael en mij moeten vragen.
21 april, dag 5
Aan alle goed dingen komen een eind dus ook de AGM dagen. Mikael, ik en de 2 Oostenrijkers besloten om wat langer te blijven in Belgrado om wat meer van de omgeving te zien. Maar voor nu stop dit verslag omdat dit het officiële einde was van de AGM.2 reacties schrijf reactie ^ top -
Gezellig joh, de Balkan
Binnenkort ga ik samen met Mikael naar Servië voor de Annual General Meeting van de IFHOHYP. Ja dat is in het hart van de Balkan regio. Een temperamentvol volk met nationalistische trekjes. Ik kwam deze weblog een paar dagen geleden tegen op de website van de NOS.
Balkan... Gezellig hé!
Wat doe je als correspondent op de Balkan als de aandacht van de wereld (volkomen terecht) naar andere plekken uitgaat? Naar de verwoestende aardbeving in Japan bijvoorbeeld en de enorme golven die bijna alle (ei)landen en (ei)landjes in de Stille Oceaan bedreigen. Of naar Libië, waar een burgeroorlog gaande is waarvan ik geen sikkepit begrijp. Als Balkancorrepondent neem je dan eens de tijd om rustig te overzien wat er in je eigen gebied gaande is en je concludeert dat het hier verre van rustig is.
Ik weet haast niet waar ik moet beginnen. Maar vooruit, laten we Zagreb eens bij de kop nemen. Daar wordt al wekenlang gedemonstreerd door mensen die slechts één ding gemeen hebben: ze vinden dat de HDZ-regering van Jadranka Kosor moet opstappen. De protesten begonnen op 22 februari met een handvol extremisten, die het schijnbaar vooral leuk vonden om met de politie te matten. Maar inmiddels zijn ze uitgegroeid tot een beweging die de regering heel erg serieus zal moeten nemen. Van extreem-nationalisten tot anarchisten, van arbeiders tot professoren, tegen een achtergrond van economische malaise en ontslaggolven eisen ze allemaal het politieke hoofd van Kosor. En intussen daalt de steun voor het aanstaande EU-lidmaatschap zo ongeveer met de minuut.
In Albanië is het al hommeles sinds de parlementsverkiezingen van 2009. De ene politieke mastodont, Edi Rama van de Socialistische Partij, erkent niet dat de andere, Sali Berisha van de Democratische Partij, toen heeft gewonnen en dus stuurt hij met grote regelmaat zijn mensen de straat op om de demonstreren tegen wat hij ziet als verkiezingsfraude. En dus boycot zijn partij de zittingen van het parlement. En dus ligt het land, dat best een beetje vooruitgang kan gebruiken, volledig op z’n gat. Voorlopig dieptepunt: drie doden tijdens een demonstratie in januari.
In Macedonië gebruikt premier Gruevski zijn comfortabele meerderheid in het parlement om zich steeds openlijker als een verlicht soort despoot te gedragen. Aan de oppositie heeft hij een broertje dood, om het even of die van Macedonische of Albanese komaf is. Hij maakt met genoegen het leven van het oppositionele tv-station A1 onmogelijk, hij zet Skopje vol met pretentieuze en vooral protserige en peperdure gebouwen en monumenten die de Macedoniërs een gefrabiceerd gevoel van saamhorigheid moeten geven. En intussen stijgen de etnische spanningen tot gevaarlijke hoogten. Gruevski heeft vervroegde verkiezingen aangekondigd in de wetenschap dat hij die met vlag en wimpel gaat winnen.
Hongarije is meerderheid van de regeringspartij nog comfortabeler dan die in Macedonië. De Fidesz-partij van premier Orban en zijn onbeduidende coalitiegenoot KDNP bezetten er tweederde van de zetels in het parlement. Orban doet er alles aan om zijn greep op de samenleving zo groot mogelijk te maken en tegengeluiden zo effectief mogelijk de kop in te drukken. En dan wil hij de Hongaren ook nog eens hun nationale trots teruggeven, iets wat maar al te vaak ten koste gaat van anderen. Dat kan niet al te lang goed gaan.
In Servië lijkt het redelijk rustig. Goed, de Naprednjaci stonden een paar weken geleden met z’n tienduizenden voor het parlementsgebouw om vervroegde verkiezingen te eisen, maar hun leider Tomislav Nikolić heeft zijn toon gematigd. Toch dreigen ook hier allerlei vormen van onrust, vooral over de beroerde staat van de economie, de ontslagen, de armoede. En dan is er nog de „dialoog“ met Priština, die vooralsnog over “technische” onderwerpen als het kadaster gaat. De partijen riepen eerder deze week om het hardst dat de openingsbesprekingen “constructief” waren geweest, maar er komt ongetwijfeld een moment dat ze er niet meer omheen kunnen, dan moet er worden gepraat over de status van Kosovo.
En door dat alles heen loopt een opmerkelijke rode draad. In Macedonië, in Albanië, in Kosovo, in Kroatië, in Bosnië, overal zouden volkstellingen worden gehouden. En stuk voor stuk dreigen ze te worden afgeblazen. Ik ben benieuwd wat daar nu weer achterzit.
Hoe dan ook, ik vermoed dat u, als het stof in de Arabische wereld is neergedaald, nog wel het een en ander van de Balkan te horen krijgt. -
Groundhopping adventures: Glasgow
Iedereen heeft een hobby. De een vind het leuk om postzegels te sparen en de andere vind het leuk om paard te gaan rijden.
Ik heb daar en tegen een hele andere hobby. Dat heet groundhopping. Huh...? Denk je dan. Wat is dat dan? Zoals veel mensen weten ben ik een ontzettend fan van het spelletje voetbal. D'r gaat geen dag voorbij en ik moet de planning in agenda zo zetten om mijn favoriete voetbalclub te zien of ik moet weer de Championsleague kijken op TV. Groundhopping heeft ook iets met voetbal te maken. Maar het is een ander soort van voetbalbeleving dat je in het eerste geval voor je ziet. Groundhopping is naast de voetbalwedstrijd bezoeken buiten Nederland ook de clubcultuur proeven en de fans ontmoeten. Maar het hoogtepunt is toch wel het stadionbezoek. Ik heb genoeg stadions gezien maar de oude krakkemikkige stadions uit de 2e of 3e divisie van de Engelse divisie heeft wel wat. Alsof de tijd stil heeft gestaan. Betonrot, verrot hout, een zandheuvel dat fungeert als staantribune, een container als kassa en fanshop tegelijk. Stadions die duidelijk een ziel hebben en dat nooit zullen verkopen aan die rijke clubs waar geld stroomt als water.
Januari 2004 Celtic - Rangers: 3-0 (the old firm)
Hoewel deze wedstrijd niet mijn eerste buitenlands avontuur was, die eer ging naar Newcastle - NAC, is deze wedstrijd gelijk de meest memorabele. Elke voetbalfan weet dat deze wedstrijd op het hoogste niveau van de Schotse competitie. Een 'must' is om te bezoeken. Kaarten voor deze wedstrijd waren zeer moeilijk te krijgen. Dus had een vriend en ik besloten om een arrangement te boeken. Het kost ontzettend veel maar we hadden het er voor over. Na nieuwjaarsdag en het jaar 2004 net begonnen was vertrokken we vroeg in de ochtend naar Amsterdam. In Amsterdam namen we de vlucht naar Glasgow. Ik kon me toen nog herinneren dat een moeder met baby achter ons zat. Waarvan de baby ontzettend hysterisch aan het krijsen was. Gelukkig kon ik dat goed van mijn afzetten en de vlucht ging voorspoedig. Eenmaal aangekomen in Glasgow en ingechecked te hebben in het hotel. Gingen we de stad verkennen. Het stadion van Glasgow Rangers stond op het programma.
Ibrox Park is de thuishaven van 'The Gers'. Is een klassiek Engels stadion. Met rode bakstenen buitenkant met daarin namen gegraveerd. Een stadion heb je echt pas gezien als je van binnen het veld gezien hebt. Alle hekken waren jammer genoeg gesloten dus konden wij het stadion allen van binnen zien door middel van een tour. Achteraf toch goed aangedaan om de tour te doen. We zagen de kleedkamers, dug out en het veld natuurlijk. Alles ademde klassiek en traditie uit. Van het foute behang tot en met de oude 'groundsman' die het veld bij houdt. Gewoon alles ademde puur voetbal uit. Een stadion met een ziel. We spraken nog met een Schots koppel die Ranger fan zijn. Waar ik achter kwam en dat verhaal zal ik nog vaak te horen krijgen, dat heel hun leven draait om voetbal. In Glasgow is het nog een graadje erger dat Rangers-Celtic zelfs sektarische trekken heeft. Wat inhoudt dat het geloof met daarbij de gebruiken ook een rol in speelt. Het koppel wisten niet wat ze hoorde toen ik en mijn maat kaarten hadden voor de 'Old Firm'. Kaarten zijn altijd erg gewild voor deze wedstrijd. Alleen aan die kaarten komen is heel moeilijk. Je moet een man kennen en die man moet een andere man kennen en die man moet iemand kennen binnen de club. Nadat we het stadion van de Rangers gezien hadden zijn we nog naar de lokale pub geweest vlak bij het hotel. Een Celtic pub wel te verstaan. Hier kregen we te horen dat de wedstrijd pas om 13u begon in tegenstelling wat er op de ticket stonden: 15u. Ik snap wel dat het zo vroeg moet in verband met de veiligheid. Maar zet het wel even op het kaartje. Anders was ik gewoon te laat bij de wedstrijd.
Ibrox Park
Rangers FC
Op de wedstrijd dag kwamen we in het hotel enkele andere Nederlanders tegen die naar de wedstrijd gingen. Allen waren ze voor Celtic. Wat ook niet verwonderlijk was omdat Celtic thuis speelde. Zelf ben ik al jaren Celtic fan en zal nooit voor de blauwen kunnen zijn. Dit omdat mijn voetbalclub vrienden zijn met deze club. The Hoops spelen op Celtic Park. Echter moet ik toegeven zag Ibrox park er een stuk beter uit. Qua architectuur en uitstraling had Ibrox park ietwat weg van een kiosk in een park. Terwijl Celtic Park afgezien van de voorzijde, die overigens er erg mooi uit ziet, meer weg had van een blok beton. Voordat we naar binnen gingen liepen we eerst om het stadion heen om de sfeer te proeven. We konden ook gelijk het ontvangst van de Rangers spelers zien. Dat natuurlijk met gelach en spot werden bejegend. Nadat we een sjaaltje hadden gekocht konden we naar binnen.
Celtic Park
Celtic Park, voorzijde (mainstand)
Kaartje werd gescand maar de tourniquettes waren nog ouderwets. En de ingang van was zelfs nog smaller en kleiner. We stonden op de hoofdtribune. Omdat we een van de eerste waren zou je kunnen zeggen dat het makkelijk was om je plek te vinden. Dat bleek toch wat moeilijker dan gedacht. Zelfs voor de Stewards konden ze de plekken niet vinden. Eenmaal op onze plekken (na veel moeite
) konden we genieten van het stadion. Alles was Groen-Wit, de kleuren van 'The Hoops'. Het stadion vulde snel tot vlak voor de aftrap. Het gezang begon en stopte niet voordat de wedstrijd af was gelopen. Het hoogtepunt van het gezang was toch voor de wedstrijd. Naast Liverpool FC staat Celtic FC ook bekend met het You'll Never Walk Alone. Ruim 55.000 Celtic fans (afgezien van de 5000 Ranger fans) zongen het uit volle borst. Iets waar je echt kippenvel van krijgt.
Stadion leeg
You'll never walk alone
De wedstrijd was met alles erop en eraan. Harde tackles, gescheld en gevloek, 2 fanatieke aanhang, zelfs anti-IRA en anti-Katholieke songs werden van stal gehaald om Celtic uit zijn evenwicht te brengen. De Celtic aanhang probeerde weer de Rangers te bespotten dat zij de Unionisten zijn. Celtic won uiteindelijk met 3 - 0. Over heel de wedstrijd gezien was dat terecht. Tijdens de wedstrijd leerde ik een aantal mensen kennen die voor en naast mij zaten. Met de 1 - 0 voorsprong in de rust mocht ik zelfs een slokje 'Scotch' drinken (oftewel Whiskey). En na de wedstrijd kreeg ik zelfs in de enthousiasme van de Celtic fans een extra sjaal.
Na de wedstrijd was het zo druk dat we niet een taxi of een bus naar het centrum terug konden nemen. Dus besloten we te gaan lopen. Wat eigenlijk zeerrrrr onverstandig was in een stad als Glasgow. Zeker na de wedstrijd is er zoveel onrust in de stad tussen de Celtic en Rangers fans dat er zelfs doden vallen. De stad is zo opgebouwd dat je de ene keer door een straat loopt waar protestanten en dus Rangers fans wonen. Loop je iets verder op kan het zijn dat het plein van Celtic fans zijn. We liepen door een straat waar veel Ranger fans hun verdriet aan het verdrinken waren in de lokale pub. Gelukkig stond er politie bij. Maar door onze kleuren werden we uitgelachen (omdat we Celtic fans waren). Achteraf zeer fout, gelukkig zijn we er levend uitgekomen. Eenmaal terug bij het hotel gingen we naar de Celtic bar. Waar we veel supporters zeer blij waren dat ze gewonnen hadden.
Al met al een superverblijf gehad in Glasgow!
-
Terug van weggeweest...
Zoals sommigen al weten was ik bijna 3 maanden weggeweest. Lekker wezen crossen door Europa. Of liever gezegd met de trein getoerd door Europa. In het kort wil ik graag mijn ervaringen doorgeven en vertellen. Goed voor de andere mensen die graag ook een keer een lange reis willen maken. Want dat kan ik je wel vertellen. Reizen maakt een mens anders. Reizen is echt een verslaving. Als je er eenmaal aan begint en je bent terug op je vertrouwde nest. Dan wil je meteen weer opweg. Of je zit te denken aan de volgende reis.
Lianne had laatst een blog (klik hier) geschreven over het op reis gaan. Waarom het mensen tegenhoudt. Het is voor elk persoon verschillend. Reizen an sich is niet zo moeilijk. Gewoon rugzak mee, beetje voorbereiden, verstand op nul en gaan. Het moeilijke is denk ik om je gedachte te laten varen en het uiteindelijk te doen. Dat is grootste weerstand die mensen hebben. Laat ik het zo zeggen. Zelf zat ik al jaren in de structuur van leren, werken, sporten, slapen en socializen. Totdat er op een moment iets voordeed wat mijn gedachte totaal op een 'reismodus' ging staan. Ik kreeg ontslag van mijn werk. Ontslag zou je denken? Dat is toch iets negatiefs? Ja maar ik maakt het weer iets positiefs van. Gezien de economische tijd was het een goed moment. Want ik ontmoet nog wel eens ex-collega's die ook weg moesten en nog steeds geen baan hebben. Dan heb ik tenminste nog iets nuttigs gedaan in die 4 maanden.
Afijn waar was... tja ik kan niet alles opschrijven daarvoor wil je verwijzen naar mijn budiloonen.waarbenjij.nu pagina. Maar naast het reizen maak je zoveel mee waardoor je als mens ook veranderd. Ten goede gelukkig.
Mijn reis was als volgt (veelal met de trein: Breda - Eindhoven - Kopenhagen - Malmo - Goteborg - Oslo - Falkenberg/Ullared - Stockholm - (met de boot) Turku - Helsinki - (met de boot) Tallinn - Tampere - Bremen - Hamburg - Reutlingen - Stuttgart - Mannheim - Berlijn - Praag - Krakau - Auschwitz - Katowice - Wenen - Bratislava - Venetie - Florence - Milaan - Barcelona - Valencia - Zaragoza - Madrid - (vliegtuig) Glasgow - Edinburgh - Manchester - Liverpool - Birmingham - Londen - (eurotunnel) - Lille - Brugge - Antwerpen - Breda
Mijn alle eerste ervaring was toen ik de eerste trein rit maakte. Ik reed van Eindhoven met de nachttrein naar Kopenhagen. Omstreeks 6 uur in de ochtend kregen we een paspoort controle. Aangezien ik eerst dacht dat het de conducteur was die iemand wakker moest maken draaide ik me om in bed. Maar de controleur bleef met zijn zaklantaarn op mijn schijnen. Niet wetende dat hij, dat hoorde ik achteraf, continu 'paspoort' 'paspoort' liep te schreeuwen.
In noorwegen kreeg ik te maken met een strenge grenscontrole in de trein. Tijdens mijn reis bij de grensovergang kreeg ik te maken met 2 paspoort controles. De eerste controle was van de spoorweg politie, inclusief camera's jeeeeu kom ik op TV???, de tweede was iets strenger. Waarschijnlijk door een communicatie foutje begonnen ze heel moeilijk te doen. De douanebeambte vroeg waar ik vandaan kwam. Ik zei: i'm Dutch. Maar waarschijnlijk horen beambte: Deutsch. Dus ze begon vragen te stellen waar ik in Duitsland woonde. Terwijl ik in Nederland woon. Toen ze mijn paspoort zag klopte er iets niet dus begonnen ze meer vagen te stellen: waar ik heen ging in oslo, wilden ze mijn ticket zien enz. Gelukkig hoefde ik mijn tas niet uit te pakken en kon ik zonder noemenswaardigheden mijn reis vervolgen. Toen ik de 27e oktober terug ging ben ik met een paar Australiers gereisd. Terwijl andere mensen wel uitgebreid gecontroleerd werden mocht ik dit keer mijn paspoort in mijn binnenzak houden.
Een paar ervaringen later in Stockholm. Een leuke anekdote dat ik in de steek werd gelaten door een aantal Duitse dames uit de hostel. Wil ik eindelijk een avondje stappen in Stockholm was het rampzalig. Eerst meer dan een half uur gelopen om het stapdistrict te bereiken. Vervolgens aankomen en dan erachter komen dat je ID niet bij je hebt. Vervolgens terug gelopen, mijn ID opgehaald, en met een aantal Brazillianen terug gegaan met de metro (tja waarom had ik dit niet eerder gedaan dacht ik zo). Kom ik bij de desbetreffende kroeg aan... waren de vrouwen weg.
Zo kan ik blijven vertellen natuurlijk. Maar je snapt dat zo'n reis zulke leuke dingen te weeg kan brengen. Waardoor je later er nog met een leuk en een voldaan gevoel op terug kan kijken. Mocht je een keer een situatie hebben waardoor je de kans hebt om te gaan reizen. Je hebt het geld. Als je wil kan je altijd gaan.
Ik zeg DOEN! -
HW 2010 deel 1 Vrijdag 8 okt
Het is voor mij wel een tijd geleden dat ik weer blog hebt geschreven. Het laatste blog was van Beachvollyball in Scheveningen, eind augustus.
Het is bijna een maand geleden dat we weekend Kamp SH-Jong herfstweekend.
Vrijdag 8 oktober, ik moest overdag eerst werken tot rond half 5. Na mijn werk heb ik nog wat laatste voorbereidingen van tas inpakken en nog wat gegeten met mijn familie. Rond half 8 ben ik samen met mijn broer vertrokken naar Almelo. We moesten 2 uurtjes rijden om in Almelo aankomen.
Dus even uitrekenen kom ik rond half 10 aan. Na ruim half uur hebben gereden, voorbij de Utrecht. Het is vrijdagavond de enige file van Nederland, en waar staan wij? In de file! Heb Sanne gesmst dat ik in file stond, en blijkt gelukkig niet de enige te zijn. Met half uur vertraging kwamen we 22:00u aan, en ik kwam als laatste binnen.
Ik had gehoord alleen kennismaking spel had gemist. Ze waren momenteel bezig met slaapkamer in te delen. Dus ik werd door Sanne begeleid naar het slaap kamer en ik mocht even snel bed opmaken. Dit keer moesten we zelf matras meenemen en bord-bestek etc. Leuk evaring hoor, voor mij was het voor eerst meemaken.
Daarna moest ik weer terug in de zaal want het volgend programma begon weer. Omdat ik als laatste binnenkwam, moest ik eventjes voorstellen. Erna begonnen we aan spel programma.
Het spel ging over moordspel, we werden in 4 groepjes verdeeld. Er staan 9 pionen, ieder pionen ligt er een kaartje met namen van locatie/moord-persoon/wapen.
Ieder eigen groep heeft een papier met 3 onderwerpen namen van welk locatie/moord-persoon/wapen. Bedoeling is dat als bv groep 1 een pion mag kiezen, ernaar toe rent de anderen moeten proberen de persoon te tikken want dan mag de persoon het pion-kaart lezen. Staat het woord ook in hetlijst kun je doorkrassen. Hoe meer woorden verzamelt moet je raden welk locatie/moord-persoon/wapen zijn.
Actie tijdens moordspel.
Na dat spel was het vrije tijd. Gezellig kletsen sommige deden een spel. Tot genoeg is om naar bed te gaan. Ik lag rond half 2 in bed.
-
SH-Jong featuring Adrenalinespetters in Dordrecht
Tijdje geleden had ik liefst 4 dagen achter elkaar een verslag geschreven over het summercamp in Zwitserland. Was het even tijd voor wat rust. Nu een paar maanden later ga ik er weer eens aan beginnen. Afgelopen weekend (2 oktober) hadden we een volleybaltoernooi gehad. Inderdaad 'we' want SH-Jong deed het dit keer niet alleen. Dat kwam eigenlijk doordat er weinig aanmeldingen waren om een compleet SH-Jong volleybal team te formeren. Maar gelukkig bood de sport vereniging voor doven en slechthorenden, De Adrenalinespetters, een uitkomst. Vier deelnemers van SH-Jong waaronder mijzelf, Corine, Marcel en Mikael deden dit keer mee.
Het was rond een uurtje of 8 dat ik wakker werd, Gelukkig had ik de dag van te voren mijn tas al ingepakt dus ik hoefde alleen nog maar een kop koffie te zetten en de boterhammetjes te smeren. Rond een uur of half 9 ben ik weggereden. In de voorafgaande e-mail correspondentie werd er uitdrukkelijk verzocht om, om 9 uur aanwezig te zijn. Hoe dan ook ik was om 9 uur aanwezig. Op de parkeerplaats weliswaar. Maar goed dat gezeur natuurlijk over mijn heen gehad dat ik 1 of 2 minuten over negen te laat was in de sporthal. Maar goed als echte Brabander en Indo hoor je eigenlijk standaard 15 minuten te laat te zijn. Dus had ik het nog beter gedaan dan al die andere Brabantse Indo's :-D.
Na de warming up begonnen we met de eerste wedstrijden. Ik was ingedeeld met de Adrenalinespetters 2 (AS 2). De eerste wedstrijd ging helaas niet echt van harte. De 1e en 2e helft hadden we verloren met 4 a 5 puntjes verschil. De tweede wedstrijd was ook niet echt waarvan je dacht nou 'die gaan eens even winnen.' Tegen een uitermate zwak team hadden we 1 helft gelijk gespeeld en 1 helft gewonnen. De derde wedstrijd was 1 helft verloren en 1 helft gewonnen. Juist op die basis van 1 helft gelijkspel werd AS 2 uiteindelijk 3e in de poule. Dat betekende dat we in de troostpoule terecht kwamen. Adrenelinespetter team 1 (AS 1) ging het beter af. Zij werden 2e in de poule wat betekende dat ze in de winnaarspoule terecht kwamen.
Tijdens de pauze was het even tijd om even bij te praten maar ook te oefenen op bepaalde onderdelen. Michel onder andere was bezig om zijn opslag te verbeteren. Ik, Marcel, Ronald en Gerben probeerden de voorbereiding op het smashen goed te oefenen. Na de pauze was het even onrustig tussen de teams omdat het schema die op het bord hing doorgestreept was. Er werd een ander schema aangehouden. Na wat informatie ingewonnen te hebben konden wij eerst AS 1 aan het werk zien, die zij met gemak wonnen. Daarna was het onze beurt en dat ging ons ook goed af. Hoe dan ook het was ook niet moeilijk om de eerste twee partijen tegen de nummer 4 van beide ochtengroepen te spelen. Best moeilijk als je weet dat je kan winnen om toch je concentratie vast te houden. Maar de derde partij was toch iets spannender omdat wij tegen de nummer 3 moesten. Toch de eerste helft weer verloren maar de tweede helft hadden we gewonnen. Overall hadden we de meeste punten gehaald in de troostgroep dus werden we eerste. AS 1 deed het nog beter die werden winnaar in de winnaars-poule.
Sportief gezien een succes van beide teams. Alhoewel de concentratie wel beter mag zijn. Na het sporten moest ik zo snel mogelijk naar huis om bij de verjaardag van mijn vader te zijn. Daarbij was ik alweer mijn jas kwijt. Alweer zou je denken? Als je mijn vorige weblogs hebt gelezen ben ik een kanjer in jassen of jacks verliezen. De volgende dag toch maar even naar de sporthal gebeld en gelukkig hing hij er nog.
Al met al een leuk dagje! -
Beachvolleyball Schevening 2010
Zaterdag 21 augustus 2010 hadden we Beachvolleybal in Scheveningen.
Dit keer hoef ik niet vroeg uit bed want ik woon dichtbij Scheveningen, dat ik rond half 8 wakker werd met moeit kroop ik bed uit. Na voorbereidingen vertrok ik samen met mijn vader richting Scheveningen om 08:45u en kwam netjes om 09:10u aan in Scheveningen. Het was even zoeken waar we moesten zijn de plek verzameling. Na wat informatie en plek hebben gevonden waar wij tassen achterlaat en onze veld om spelen. Gingen paar nog even omkleden, maar hoe en waar?
In de toilet! En voor 50cent toch niet normaal?
Om 10:00u begon het wedstrijd. Het was nog fris en dik bewolkt en veel wind.
Eerst zal ik als reserve spelen. SH-Jong heeft in 2 groepjes verdeeld, ik moest jammer 1 persoon Jacqueline invallen dat ik in SH-Jong 1 zat.
Reserve
Anja
Supporter
Sanne
Maartje
Christi
SH-Jong 1
Jesper,
Jacqueline
Marianne
Marcel
SH-Jong 2
Linda
Marius
Anouschka
Mikael
Het spel ziet eruit, je speelt met 3en op veld na 7 punten wissel je om met ander team van ander kant. En dan wissel je ook met 1 persoon om van je eigen team.
Het programma zag eruit dat je poule speelt van 4x. Helaas heeft team 1 alle 4 wedstrijden verloren en team 2 heeft 1 wedstrijd gewonnen en 3 wedstrijden verloren.
Na alle andere team’s ook klaar waren was er pauze. In die tijd kwam Sanne en Maartje aan die kwamen aanmoedigen. Tegen 13:00u begon volgende deel, omdat wij beide team niet gewonnen hebben spelen we in verliezer ronde. Daarin speelde we weer poule, 3x spelen. Eindelijk won Team 1 en 2, 2x wedstrijden en eindigt om tegen elkaar te spelen tegen SH-Jong 1 en 2. Jammer won SH-Jong 2 van SH-Jong 1. Als ik goed begrepen heb waren er 26 teams en dat SH-Jong 1 op 17e en SH-Jong 2 op 16e plaats zit.
Tijdens verliezer ronde kwam Christi ook aanmoedigen, en die tijd brak de zon ook beetje doorheen.
Actie tijdens volleybal.
Na afloop waren we hierna klaar met het spelen van wedstrijd. We zijn met aantal naar zee toe gelopen want Mikael wilde graag zee in! Wij willen niet behalve met de beentjes erin maar brr het is koud! Ondertussen kwam Jacqueline ook aan, helaas kon ze geen wedstrijd mee spelen want we waren klaar. Jammer hoor dat je dat moest missen!
Mikael in de zee.
Na het opfrissen en afsluitend van beachvolleybal zijn we rond 17:00u vertrokken lopend naar het restaurant Olympia Grieks. Marcel ging ondertussen even naar zijn Hotel om te aan te melden die kwam wat later aan in het Restaurant. Eenmaal aan tafel begon ik moe te zijn, vooral hele dag wind voel je dat aan gezicht! Opeens voel ik het “gloeien” blijkt me gezicht rood te zijn van de zon, zag het niet eruit! En zo ben ik niet de enige meerder hebben ook last van. Volgend jaar moet ik maar denken als bewolkt is moeten we maar ook gaan insmeren!
We hebben heerlijk gegeten en waren best vroeg aan tafel konden we daarna ook op tijd weer terug naar huis. Behalve Mikael, Linda en Marius bleven nog met mij wachtend in Scheveningen tot mijn ouders mij kwamen ophalen. Rest waren al vertrokken met de tram naar station.
Bijna compleet team op de foto, inclusief supporter
Een geslaagd evaring dat we volgend jaar weer willen meedoen! Want we speelde voor het eerst mee dit jaar.
-
Deel 4 (en tevens laatstste deel), Summercamp 2010
Deel 4, summercamp 2010
Dinsdag 27 juli t/m zaterdag 31 juli
Dinsdag 27 juli
Om nog terug te komen op maandag de 27e juli was er nog 1 persoon 's avonds laat nog binnen gekomen. Dat was Maria Lopez uit Spanje. Ze had zich wel voor Summercamp opgegeven maar doordat ze ziek was heeft ze de eerste week verstek moeten laten gaan. Maria en de rest van de groep zouden op dinsdag naar het plaatsje Sion afreizen. Een plaatsje dat in het Franse gedeelte van Zwitserland bevond. Rond een uurtje of 10 vertrok de bus en iets minder dan een uur later kwamen we in Sion aan. De groep werd algauw verdeelt in 2 groepen. Een groep die lekker rustig aan wilde gaan doen en door de stad wilde slenteren en wat wil gaan drinken en de andere groep waaronder mijzelf die het kasteel wilde gaan bezoeken boven op een van de twee bergen in de stad.
Zicht op Sion
Ik en Sanne bovenaan de berg
Na een hike van 30 minuten liepen (lees: klimmen) we het kasteel binnen. Niet zozeer om het kasteel, want dat bestond alleen maar uit ruines, was het te doen eerder om het uitzicht. Want het was een pracht uitzicht. Natuurlijk de toerist uitgehangen en diverse foto's gemaakt. Waar ik het niet kon laten om een foto te maken van het stadion van de lokale voetbalclub: FC Sion
(weetje: verliezend bekerfinalist van afgelopen seizoen). Na een half uur tot een uur bovenop de berg gebivakeerd en gegeten te hebben ben ik naar beneden gelopen. In de stad nog snel even een biertje gepakt en daarna zijn we weer de bus ingestapt. De volgende halte was een half uur later ergens tussen de wijngaarden. Waarvan ik zelf de exacte naam niet weet, mocht iemand het weten zet het even hieronder. Na een warme tocht van een half uurtje kwamen we op een plek uit waar we konden uitrusten en ook konden genieten van de wijn afkomstig van de lokale wijnboer met de daarbij behorende hapjes.
Wijn en hapjes tijdens de pauze
Iedereen genoot van de zon, wijn en de hapjes
Tijdens het genieten van de overheerlijke wijn was Claudio zo slim om te vragen of hij meer rode wijn kon krijgen. Die kreeg hij alleen niet in zijn glas maar op zijn kleding. Met enige hilariteit heeft Claudio geprobeerd om zijn witte kleding(!) proberen uit te wassen bij een kraan. Natuurlijk had iedereen al zijn camera gepakt om daarvan foto's te maken. Geluk bij een ongeluk had Laura toch een 2e broek ergens vandaan kunnen toveren zodat Claudio met een schone broek verder kon gaan. Alhoewel het was natuurlijk geen gezicht een wijn doordrenkte bloes met een schone broek daaronder.
Claudio's ongelukje
Na de pauze zette wij onze toch voort naar het volgende plaatsje ergens beneden in het dal alwaar de bus op ons stond te wachten. Die ons naar het restaurant bracht in Fieschertal waar we konden genieten van een Zwitserse maaltijd: raclette. Voor de niet-kenners onder ons: Raclette is gesmolten kaas op je bord waar bij je aardappelen en ander soort groenten in je kaas doopt. Een soort omgekeerde fondue. Ondanks dat ik links er rechts weer commentaar te horen kreeg dat we 'weer' aardappelen voorgeschoteld kregen vond ik het zelf lekker smaken. Na het diner was het tijd om uit te buiken en uit te lopen naar Fiesch toe. Na een loop van een half uur waren we eindelijk bij de accommodatie. Door de vele inspanning was het voor de meeste het teken om vroeg naar bed te gaan. Zeker als je bedenkt dat we de volgende ochtend om half 5 op het voorplein moesten verzamelen!
Raclette
Woensdag 28 juli
Nog maar net in slaap gevallen rond een uurtje of 11uur half 12. Ging om half 4 de wekker weer. Na gedoucht te hebben en met enige slaap in de ogen op het voorplein staan wachten totdat de rest kwam op dagen. In deze vroege ochtend zouden we naar de top van de Eggishorn gaan om aldaar de zonsopgang te kunnen bekijken. Wat natuurlijk erg leuk is, maar je moet er wel vroeg je bed voor uit. Precies om half 5 ging de groep op weg naar de kabelbaan die een paar minuten over 5 de eerste rit naar boven zou maken. Eenmaal in de gondel gingen we naar boven waar we halverwege moesten overstappen op een andere. Halverwege begon het al aardig koud te worden. Dat was helemaal toen we aan de top van de Eggishorn stonden. Ondanks de kou had ik het gevoel dat ik op het dak van de wereld sta. Op de top zo koud, sneeuwwit en stilte maar met een enorm mooi uitzicht over de toppen van de Alpen. Het was even wachten voor dat de zon op kwam nam ik alvast een paar foto's van de omgeving inclusief de Aletsch Gletsjer. De langste gletsjer, een lengte van 23 km, van Europa. Toen de zon op kwam, wat trouwens een mooi schouwspel was, begon het al aardig warm te worden. Gelukkig maar want ik stond op punt om een enorme ijsklomp te worden.
Daar gingen we dus naar toe
In de lift
Zonsopgang
Groepsfoto
Na de groepsfoto op de Eggishorn, die volgens mij een half uur duurde omdat iedereen graag een foto van de groep wilde maken, splitste de groep zich weer in tweeen. De ene groep zou de Alpine hike doen naar beneden vanaf de top van de Eggishorn. De andere groep nam de gondel naar beneden om aldaar te ontbijten (Het ontbijt wat vele malen beter was dan het ontbijt in het Feriendorf) en een vlakke, ontspannende hike te gaan doen. Aangezien ik door de voorgaande gesloopt was door het mountainbiken ben ik maar voor de ontspannende hike gegaan. Een comfortable hike die we redelijk snel hadden gelopen naar het volgende dorp. Daar zijn we weer met de gondel omhoog gegaan om de Aletsch Gletsjer van een andere kant te bekijken. Daarbij ook de nodige foto's gemaakt en het Aletsch Gletsjer museum bezocht. Daar hebben we een uurtje gezeten om daarna weer terug te gaan naar beneden om daar eventjes lekker rustig aan een meertje te liggen.
Aletsch gletsjer
Het was een lekker temperatuurtje van 25 graden bij het meer. Dus dacht Thomas om snel even een duik te nemen. Je kan al raden dat het water ontzettend koud was. Dus het was voor hem, na enig aarzelen, erin en ook er snel weer uit. Bij het meer dacht de groep collectief van: we waren er vroeg uit dus slapen we maar eventjes bij. En dat gebeurde als een gedachte sliepen we tergelijkertijd in om vervolgens weer 1 uur later wakker te worden. Na het ontspannende uurtje hebben we onze reis voortgezet naar het volgende dorp. Waarbij de helft van onze groep naar beneden ging om daar de trein te pakken naar het vakantiedorp toe. Ik daar en tegen met 8 andere mensen en Claudio zijn door gelopen en 2 uur later gingen wij naar beneden om daar de trein terug te pakken.
Nou Thomas spring je er nog in???
Het meertje
Op de weg terug heel even spaans benauwd gehad toen we het punt passeerden met de trein waar een paar dagen eerder het ongeluk was geweest. Als ramptoeristen keken we uit het raam om te kijken of er nog wat te zien is. Afgezien van een paar opgeschoven betonblokken, gebroken takken en puin was er niks te zien. Eenmaal bij het vakantiedorp was het tijd om nog even een baantje te zwemmen in het zwembad. Na al die dagen had ik het zwembad nog niet gezien dus waagde ik een poging vanaf de duikplank. Maar wat was het water toch koud!!!! Dus heb ik maar een kleine half uur gezwommen. Claudio daar en tegen had het pas na 5 minuten gezien, zo koud was het. Na het avondeten kwam Maggie langs. Niet ze zich had opgegeven maar ze wilde even een paar dagen langs komen. Wat natuurlijk hartstikke gezellig was.
Donderdag 29 juli
De laatste actieve dag van het Summercamp was aangebroken. In de ochtend was er tijd om je kamers schoon te maken en je koffers in te pakken. Niet zozeer mijzelf maar anderen hadden het volgende probleem tijdens het inpakken. Waarom dat de koffer met het inpakken voor de vakantie goed gaat en aan het eind van de vakantie niet. Tja... een vraag waar ik zelfs geen antwoord op heb.
In de middag werd de gehele groep in gedeeld in 7 groepen. Iedere groep kreeg een eigen taak om een deel van de bonte avond te verzorgen. Zo waren er groepen die een act moesten opvoeren tijdens de bonte avond en zo waren er groepen die voor de hapjes en de decoratie moesten zorgen tijdens de avond. Mijn groep was verantwoordelijk voor de decoratie en het drinken/cocktails. Na enig overleg in mijn groep, te bestaan uit Cécile, Gerben, Flora, ik en Zwitserse Chris (weer een ander persoon die voor 1 dag naar het SC kwam), hadden we het recept en de decoratie in ons hoofd. Was het alleen nog maar een kwestie van inkopen doen en de zaal te decoreren (in Zwitserse stijl) In de hectiek daarna was het flink stressen om de cocktails zo voor te bereiden dat het vers bleef want voor een bepaalde tijd moest het af zijn. Als eerste hadden we nog een apperatiefje voor het avond eten waar de kampleiding voor de laatste keer in het zonnetje hadden gezet door ze een zwitserse vlag te geven met alle namen van de deelnemers.
Kampleiding bedankt!!!
Net voor het avond eten waren we klaar maar we wilden de cocktails fris fruitig inschenken. Dat hield dus in dat na het eten we gelijk aan de slag gingen om de lege cocktail bekers (versiert met een eetbare suikerrand) net de auto naar de zaal te brengen. Je kan dus voorstellen dat lege bekers op een dienblad en een hart op trekkende auto niet samengaan. Gelukkig viel niet al het suiker eraf maar het was wel een bende.
De cocktails
De groep kwam al binnen toen we nog bezig waren met het inschenken. Uiteindelijk na een flink aanpoten kregen we de cocktails net voor de eerste voorstelling af. Pfoe. Gelukkig konden we uitrusten om de acts te kunnen zien. De eerste groep was een groep die een toneel stukje op had gevoerd over hun eigen gebeurtenissen van het summercamp zelf. Bijvoorbeeld dat Sanne niet met haar gedachten een kamer binnen was gelopen terwijl ze dacht dat het haar kamer was terwijl het niet zo was. De tweede groep maakte een aantal sketches op video waar ook hier weer bepaalde gebeurtenissen van summercamp te zien waren. Zo was op d video te zien hoe Silvio zijn lens kwijt raakte tijdens het voetbal en dat een van de Russinnen niet echt door had hoe je het softbal moest spelen. De derde groep liet verschillende soorten dans zien uit verschillende delen van de wereld. Zo was er de Zwitserse dans, de Oostenrijkse wals en de Russische Polka (met het klassieke Wodkaglas over je schouder heen gooien). Toen er drie groepen klaar waren was het even tijd voor pauze wat bestond uit IJs met saus eten. Wat trouwens heerlijk was zeker gezien de zaal behoorlijk warm begon te worden. Niet verwonderlijk als daar een Sauna naast ligt. :S
Sketch groep 1
De bonte avond trok een volle zaal
Na de pauze moesten alle deelnemers per land naar voren komen om nog voor de laatste keer een foto te maken. Zo was team Holland (op Zwitserland na) de grootste en ook de leukste, door 'Holland' 'Holland' te roepen. Al snel gingen we over naar de 4e groep die een vragenspel over het summercamp in elkaar hadden gedraaid. Een leuk spel waar helaas mijn groep laatste werd. Maar wel leuk was omdat Marcel (Müller) zijn overbekende Michal Jackson move deed, inclusief in zijn kruis pakken. Als laatste kwam de groep vanFlorian, Marcel & Marcel en Kris & Chris. Ze hadden liefst 3 verschillende acts in elkaar gedraaid. De eerste was een zelf gemaakte rap, de tweede was een play back act en als derde ging chris playbacken en de rest van de groep moesten dansen op zijn muziek.
De Zwitserse groep (inclusief leiding)
De finale-act van groep 7
Na dit programma werd er nog uitgebreid bedankt waaronder Daouda die volgens Afrikaans gebruik diverse attributen weggaf en zelfs de trommel aan Laura gaf. Werd de film van Juraj afgespeeld, die voor velen onbekend was dat hij gefilmd had en was er ruimte voor dans en muziek. Als begin van het einde gingen sommige mensen al vroeg naar bed omdat ze de volgende ochtend vroeg eruit moesten. Met enige biertjes die ik gedronken had, dacht ik terug aan de voorbij gaande dagen. Na de feestavond heb ik nog met diverse mensen nagepraat en was het echt tijd om voor de laatste keer naar bed te gaan.
Vrijdag 31 juli
Dag van vertrek... omdat het overgrote deel van de Nederlanders pas in de middag naar huis gingen was het veel afscheid nemen van diverse mensen. Waar zelf ook een paar traantjes werden weggepinkt. Hoe je ook het summercamp beleeft hebt de groepsbinding was aan het eind van die 2 weken ontzettend gegroeid. Met pijn in mijn hart heb ik de Deense en de Canadezen uit moeten zwaaien. Want zij waren toch een onderdeel van mijn groepje met wie ik heel het kamp ben mee opgetrokken. Als laatste waren wij, de Nederlanders, aan de beurt om de trein te pakken naar Brig (met enige vertraging weliswaar) en vanuit Brig naar Basel te reizen.
Time to say good bye
Omdat we nog een aantal uurtjes moesten wachten in Basel (alweer!) gingen met Pirmin en Sabine naar een eettentje. Na een aantal overheerlijke Pizza's gegeten te hebben hebben we Basel verkend. Zo hebben we in ieder geval nog wat aan onze dag gehad. Na een paar uurtjes was het tijd om afscheid te nemen van Pirmin en Sabine en stapten we op de nachttrein. In tegenstelling met de heenreis konden dit keer wel liggen en slapen met het licht uit. Gelukkig maar want ik was dood op. Een aantal uren later stopte de trein in Venlo waar Marcel uitstapte en in Eindhoven waar ik en Mikael uitstapte. Snel afscheid genomen van de rest en 10 minuten later zat ik op de trein naar Breda. Toen ik station Breda naderde zag ik De Kerk van Breda: Onze Lieve Vrouwe Kerk. Toen besefte ik hoe snel de vakantie ging. De vakantie was definitief voorbij, ik was weer thuis!
Laura, Claudio, Pirmin, Sybille, Jasmin, Matthias, Alwin, Margra, Tanja, Petra, Florian, Thomas & Thomas, Marcel, Cécile, Sabine, Chris, Kris, Richard, Ninna, Simone, Janna, Nadia, Lucas, Daouda, Monique, Curtis, Jonathan, Anna, ulli, Maggie, Airi, Tuya, Franziska, peer, Sanne, Marcel, Ed, Marloes, Mikael, Gerben, Flora, Maria, Santiago, Juraj... en dan zal ik vast nog wel een paar vergeten. Maar dank jullie wel voor dit fantastische kamp!
-
Deel 3, Summercamp 2010
Deel 3, Summercamp 2010
vrijdag 23 juli t/m maandag 26 juli
Vrijdag 23 juli
Net als een dag eerder stond deze dag geheel in het teken van sport. De oorspronkelijke bedoeling was dat we vandaag een excursie zouden krijgen. Door het kwakkelende weer was de organisatie genoodzaakt om te schuiven. Want in het begin van het Summercamp was het ruim 30 graden in de bergen. Wat volgens Claudio zeer ongebruikelijk was. Maar tegen het weekend was zeer druilerig en bewolkt weer. Gelukkig bleef het wel boven de 20 graden. De dag begon met een zaalvoetbal toernooi. Omdat Chris duidelijk wilde laten zien dat Nederland toch het beste voetballand was (na Spanje) trok hij weer zijn Oranje voetbal shirt aan. Het werd nog grappiger toen hij zijn sportbroek liet zakken waar iedereen zijn oranje ondergoed kon zien met de tekst: HOLLAND. Tja dat was duidelijk! Het voetbal toernooi zelf was voor mijn team niet zo best. We eindigden als laatste. Maar zoals ik al eerder zei: voetbal is niet helemaal aan mij besteed ondanks dat Mikael (een van de betere spelers), Ninna, Tuya, Kris en Janna in mijn team zaten.
Hup holland hup, your bottom!
Actie momentje tijdens de wedstrijd
In de middag tijdens de lunch waren we rustig aan het eten en ik vroeg me af, toen we naar het restaurant liepen, waarom er iedere keer helikopters over het dorp vlogen. In eerste instantie dacht ik, dat er een kind verdwaald was in de bossen. In het restaurant, wat rond dat tijdstip altijd leeg was, begon het vol te stromen met Japanse toeristen. Wat bleek nou, er was een uur eerder een treinongeluk gebeurd. Dezelfde trein waar we mee arriveerden aan het begin van het summercamp in Fiesch. De Japanners werden in het restaurant opgevangen. Hoe cru het ook klinkt zijn we toch even een kijkje wezen nemen. Op het perron van Fiesch-Feriendorf stonden heleboel hulpverleners de gewonden te verzorgen. Ook op de weg en naast de weg stonden tientallen ambulances, polite- en brandweerwagens. De grote hoofdweg werd zelfs afgesloten om de helikopters te laten landen op open en vlak terrein. Helikopters vlogen heel de dag door af en aan. Achteraf bleek dat de trein door een bocht reed, voorbij het ravijn. In die bocht zijn de drie achterste wagons uit het spoor gekomen en om gevallen. Aan het einde van de dag was de schade duidelijk: 3 beschadigde wagons, 42 gewonden en 1 dode.
Hulpdiensten reden af en aan.
Helikopters vlogen af en aan
Trein ongeluk
Trein ongeluk
Na het incident kregen diverse Nederlandse deelnemers SMSjes of het wel goed met hen was. Wat uiteraard wel te snappen is als je thuis wordt geconfronteerd op het nieuws dat er een treinongeluk gebeurt was in de buurt waar jij verbleef. Ondanks de hectiek zijn we verder gegaan met het programma. Het was een keuzeprogramma in de middag. Zelf had ik gekozen voor een potje floorball oftewel Uni-Hockey. Als je het nog niets snapt: dat is hockey in een gymzaal. Het is een leuke sport maar oh zo zwaar. Ik zweette me kapot in die hal. In mijn team zaten Silvio, Marcel en Peer. Het was een goed team. Maar het bleef zwaar omdat we uiteindelijk 5 potjes moesten spelen van 10 minuten. 10 minuten zou je denken dat is niet veel... maar dat vergt ontzettend veel energie. In de laatste wedstrijd voor de 1e en 2e plek hadden we bijna het onderspit moeten delven maar uiteindelijk eindigde het in 1 - 1 waardoor we op de 2e plek bleven staan. Al met al een goede uitslag.
Mijn team scoorde net de 2-2
Ze zaten er verslagen bij
In de avond hadden we twee leuke dingen. Ten eerste heb ik samen met een klein groepje Nine-Pins gedaan en we zijn daarna een avondje uit geweest. Nine-pins lijkt veel op bowlen maar dat is het niet. In plaats van 2x gooien mag je maar 1x gooien, Je hebt 9 kegels in plaats van 10 kegels en de ballen zijn een stuk zwaarder maar je kan er wel heel de hand in steken in tegenstelling tot bowlen waar je 3 vingers in de bal kan steken. De groep werd verdeelt over twee banen en ik slaagde er maar niet in om alle kegels om te gooien. Marloes daar en tegen wel en daarbij won ze elke pot. Dus bij deze gefeliciteerd! Na de Nine-Pins gingen we een avondje stappen in Fiesch. Anders gezegd een avondje praten in de kroeg. Met een redelijke groep van 30 man zijn we naar de kroeg gegaan. Natuurlijk in een melige bui al verschillende foto's gemaakt. Eenmaal in de pub hebben we nog meer leuke voorvallen meegemaakt. Zo was Claudio op een gegeven moment op de tafel gaan liggen omdat er geen stoelen meer waren. Zo denderde Mikael van zijn stoel af, waren Mikael en Marcel heeeeeel geinteresseerd in Tanja en Petra, Monique na 1 biertje(!) echt dronken werd en dat Chris Petra heeft 'gered' door een plek te wisselen met Richard (die kan me toch praten als Brugman!). Avondje was kortom heel gezellig.
Gerben in opperste concentratie met nine pins
De meligheid voor het avondje stappen
De meligheid voor het avondje stappen Curtis en Chris
Claudio die even ging liggen op de tafel
Petra, Tanja, Mikael en Marcel. (Marcel wat doe je nu???!)
Monique die erg dronken was
Zaterdag 24 juli
Vandaag kregen we weer een workshop dag voorgeschoteld. Iedereen die aan het Summercamp mee deed kreeg van te voren een e-mail waar men zich kon opgeven. Ik had me opgegeven voor zelfverdediging. Ook al heb ik een brede basis wat betreft zelfverdediging, want ik zit namelijk op Judo en heb ook nog een aantal lessen jiu jitsu gehad vind ik het altijd interessant om zoiets mee te maken. Om je nog beter voor te bereiden op onverwachte dingen die je in het normale leven kan meemaken. Toch kon mijn ervaring als judoka toch te pas om de docent bij te staan in bepaalde situaties. De groep: Ninna, Tuya, Ullie, Marloes, Sanne, Gerben, Kris, Flora en mijzelf leerden eerst dat zelfverdediging niet alleen uit slaan en schoppen bestaat en dat je slimme technieken moet gebruiken. Nee zelfverdediging is eigenlijk uitstraling en oogcontact. Daarnaast is je gevoel gebruiken heel belangrijk. In het eerste deel leerden we daar mee omgaan. In het tweede deel van de les leerden we ook de gebruikelijke technieken. Ook bepaalde technieken als oplossing van bepaalde situaties waar je het meest onprettig bij voelt.
Workshop zelfverdediging: de groep luisterde aandachtig
Zelfverdedigingstechnieken
Als laatste mochten we als 'grande finale' een plankje doorslaan. Om te laten zien dat je geslaagd was voor deze cursus. Op het plankje stond 'ready'. In de cursus kregen diverse termen te leren waar Ready voorstond. Ready stond voor: Respect (respecteer de medemens), Emotion (gebruik je emotie), Awareness (gebruik je voorgevoel in bepaalde situaties), Do (gewoon doen!) en Yes (als het kan ja zeggen: ik kan het). Met die afsluiter sloegen we een voor een het plankje door.
Plankje door midden geslagen
In de avond had ik kennis gemaakt met een typisch 'cult' spel uit Zwitserland genaamd: dog (hond). Het spel had het meeste van 'mens-erger-je-niet' weg maar ook weer niet. Het bord was groter, je speelt samen met iemand anders als 1 team en in plaats van dobbelstenen gebruikte je kaarten. Aan die hand van die kaarten kan je bepalen hoeveel stappen je neemt. Maar er waren ook situaties waar je de pion terug kan zetten, vooruit kan zetten, de tegenstander naar huis kan zetten enz. In ieder geval een leuk spel. Die helaas nog niet in Nederland te verkrijgen is. Ik had nog gekeken op E-bay of er nog iets te vinden was maar er was niks helaas.
Opperste concentratie bij het spelletje dog
Zondag 25 juli
Deze dag en de dag erna heb ik uitzonderlijk veel naar uitgekeken. Want vandaag zouden we gaan ATB'en oftwel all terrain biking gaan doen. In de volksmond ook wel mountainbiking genoemd. Zelfs zo erg naar uitgekeken dat ik mijn koffer voor Summercamp extra gevuld had met een camelbag, fietskleding, handschoenen en fietsbril. Matthias en claudio waren de gidsen die ons zou begeleiden met het biken. Afgezien van de Gidsen waren mijzelf, Gerben, Thomas en Marcel Müller de andere ervaren rotten. De rest, bleek later, was toch niet zo ervaren in het biken, In het begin zag je gelijk het verschil. In een steile, lange heuvel naar een klein dorpje ergens tegen de bergwand moesten we omhoog klimmen. Ik kon zelf merken dat ik een paar werken niet gesport had (tja het is vakantie he) dus ik moest soms wat rustiger aan doen. Het laatste stuk van 50 meter was het zwaarste hierbij ben ik, net als de rest behalve marcel, afgestapt. Marcel eindigde als eerste daarna ik en als 3e Thomas. De rest kwam 10 minuten later binnen druppelen. Gelukkig hadden we het steilste stuk gehad en was het daarna alleen maar meegevallen met de off-road paden. Soms ging het steil omhoog maar niet zo lang. Met hier en daar een pauze was het voor heel de groep prima bij te benen.
Groepsfoto bij de brug
Onderweg naar de visplaats
Ed die tijd had om te zwaaien
Halverwege onze bike tocht kwamen we aan bij een meertje waar gevist kon worden. Niet alleen de bike groep was daar maar ook de andere deel van de groep die een kneipp tour (stuk wandelen op blote voeten in ijskoud water) ging doen. Maar voordat beide groepen een andere activiteit ging doen kon men vissen en de gevangen vissen kon men tijdens de lunch op eten. Wel geteld hadden we maar 1 vis gevangen. Gelukkig was er vlees genoeg om de rest te kunnen voeden. Na de lunch ging de kneipp tour groep weg en had de bike groep tijd om wat te ontspannen.
De visplaats
Tijd voor ontspanning
Op een gegeven moment toen de bike groep terug wilde gaan fietsen kwamen we erachter dat Juraj weg was!
Wat bleek nou, hij was met de kneipp-groep mee. Dus zaten we met 1 mountainbike die niet gebruikt zou worden. Het werd zo opgelost dat de rest terug zou fietsen en dat de kampcrew later de bike op zou komen halen met de auto. De weg terug was iets makkelijker omdat het naar beneden liep. Toch raakte een deel van de groep bijna de weg kwijt. Voorbij de brug moest je het rechter pad nemen. Ik nam hem ternauwernood goed terwijl een overgroot deel het linkerpad nam die omhoog ging. Na gewacht en gebeld te hebben kwam de verkeerd gereden groep tot inzicht dat ze verkeerd waren gereden. Het laatste stuk van de afdaling was het leukste. De lange steile weg die we in de ochtend genomen hadden omhoog gefietst namen we dit keer om af te dalen. Dat ging behoorlijk hard en af en toe heb ik hard in de remmen geknepen om niet in de bosjes te belanden. Gerben liet zien dat hij deels ook een wielrenner is. Zonder enige angst en zonder te remmen ging hij snoeihard naar beneden. Zo hard dat de rest hem niet bij kon houden. Aan het eind van de afdaling konden we nog een ervaren stuk afdaling doen. Die behoorlijk link was. Daar kwam ik wel achter toen Gerben en ik van de Bike af moesten stappen om dat we te snel gingen. Uiteindelijk haalde iedereen heelhuids het eindpunt. Bike dag 1 was ontzettend geslaagd.
De afdaling
Bikegroep dag 1
Maandag 26 juli
Bike dag twee was iets langer uitslapen en met een iets ander samengestelde groep gingen we weer de bergen in. Het andere programma was voor de niet-bikers om naar een buitenbad te gaan vlakbij Brig. Omdat ik er zelf voor koos om voor een actieve vakantie te gaan besloot ik ook om met de tweede dag mee te gaan. Wat wel jammer was dat de de gehuurde mountainbike dit keer (ik had helaas niet dezelfde als van die dag daarvoor) iets minder onderhouden was. Het gebeurde me een paar keer (om de berg op te komen) dat de ketting van mijn tandwielen ging. In tegenstelling van de eerste keer dat we een steil stuk om hoog moesten had de organisatie een kleine vrachtwagen geregeld waar alle bikes in konden om die te verplaatsen naar een hoger gelegen deel in de bergen. De groep verplaatste zich in de lokale streekbus. Eenmaal boven in de bergen vervolgden we de tocht met de fiets.
Biketocht dag 2
0
Pauze bovenaan de berg
Persoonlijk vond ik de 2e rit iets minder zwaar maar wel 5x zo mooier als de eerste rit. Typische off-road-hike-paden, door de bossen en de bergen. Het was een mooi stuk natuur waar we door heen gingen. Halverwege de rit gingen rustten we uit in een hoog gelegen dorp waar we konden genieten van wat drinken en een lekker stuk ijs. Het dorpje was karakteriserend voor die omgeving. Oude typisch Zwitserse huisjes met een dito kerk. Na de pauze kon de groep 2 dingen doen. Dezelfde pad terugnemen of een hike-pad terug nemen die wel voor ervaren bikers bestemd was. Ik koos voor het ervaren pad. En inderdaad dit was zeker alleen voor ervaren bikers. Een smal paadje van een halve meter breed. Met rechts een steil bergwand omhoog en links van je het ravijn recht naar beneden. Met adrenaline in mijn lichaam gingen we naar beneden. Soms snel, regelmatig langzaam maar ook moesten we afstappen omdat het gewoonweg te gevaarlijk was om de weg te nemen op de fiets. halverwege de berg verzamelden de beide bikegroepen en gingen we de weg naar beneden die we met de bus hadden afgelegd.
Hoe ervaren we ook waren ik moest me wel inhouden omdat gemotoriseerd verkeer regelmatig de geasfalteerde wegen gebruikten. De bikers achteraan durfden niet voluit te gaan en we moesten iedere keer op hun wachten. Heel en wel hadden alle bikers het eindpunt weer gehaald.
Actie momentje tijdens de afdaling
Groepsfoto bikegroep dag 2
's Avonds had Daouda een Afrikaanse markt met verschillende Afrikaans spullen. Die voor een goed doel te koop waren. Het geld ging naar een instituut/school voor doven. Ik kocht twee leuke slopen voor mijn kussens in mijn woonkamer. De slopen op een batik manier gefabriceerd exact de manier hoe Indonesiers het s ook doen. Het was een mooie markt alleen vroeg ik me af hoe hij nou al die spullen in de koffer kreeg. Vooral de vrouwen vonden het heel leuk om de sieraden te kopen. Daar werd gretig van gebruik gemaakt.
De Afrikaans markt. -
Deel 2, Summercamp 2010
Deel 2, Summercamp 2010
Kennismaking en de dagen 19 t/m 21 juli
Maandag 19 juli
Vandaag zouden we de reis voortzetten naar Fiesch. Nadat we uitgechecked hadden bij de hostel gingen we voor de laatste maal met het treintje omhoog. Om vervolgens naar het station te lopen. Op het station nog eventjes gewacht op de trein, instappen en vertrekken. De trein voer ons langs een fantastisch landschap in de Zwitserse alpen. Af en toe moesten we stoppen en regelmatig reden we een tunnel in die dwars door een berg voer. Waar ik nog steeds oorpijn van krijg als ik er aan denk. Want door de snelheid van de trein en het immense hoogteverschil kreeg ik nogal last van de luchtdruk.
Klaar voor de volgende reis vanaf station Bern naar Feisch
Sommigen waren nog moe van de reis 2 dagen geleden
Aangekomen in Brig
Eenmaal aangekomen in Brig stapten we over op de beroemde Matterhorn Gotthard Bahn. Die ons door het dal voer met pittoreske dorpjes, ontzettend mooi landschap en koeien heel veel koeien. Als ik iets aan mag raden. Reizen in Zwitserland is in tegenstelling tot in Nederland een verademing. Je zou het zo weer willen doen. Typische plaatsjes op 1200 meter hoogte zoals Brig, Betten en Bitsch. Ja ja dat laatste plaatsje kreeg nogal lachers op zijn hand. Als je een beetje Engels kent snap je wel wat Bitsch (of beter gezegd Bitch) betekend.
Overstappen op de MGB trein naar Fiesch
Plaatsje Bitsch :-D
Eindelijk aangekomen...
...bij Fiesch Feriendorf
De trein arriveerde bij Fiesch-Feriencenter en we sjouwden voor de laatste keer met de koffers uit de trein (pfff dat was met toch een gedoe zeg) om daarna nog een paar honderd meter naar boven te trekken. Gelukkig voor ons allemaal hadden onze koffers allemaal wieltjes. Want je moet er niet bij denken om die koffers om hoog te gaan dragen. Bij het 'blok' waar we heel het Summercamp zouden verblijven waren we een van de eerste die daar gearriveerd waren. Beetje onwennig van dingen die komen zou gaan was Alwin de eerste die ons begroette. Nadat we onze koffers naar onze kamers hadden gebracht (wat overigens mooie, ruime kamers waren voor 3 of 4 personen) zaten we buiten te wachten op de andere deelnemers die een half uur later zouden komen. De open plaats achter het verblijf werd snel gevuld met andere deelnemers die binnen kwamen druppelen. We hadden kennis gemaakt met de leiding die bestonden uit: Claudio, Laura, Alwin, Tanja, Marga, Jasmine, Matthias, Pirmin en Sybille. Daarna een rondje gemaakt langs alle deelnemers. En ik zal vast niet de enige zijn die nogal moeite had om in het begin alle namen te onthouden.
Ons verblijf voor de komende 2 weken
Eerste deelnemers kwamen binnen druppelen
Gerben en Juraj
... Mikael je probeert toch niet...???
Na het avondeten hadden we nog een aantal kennismakingsspellen en was het tijd voor ontspanning. Sommige mensen moesten nog komen zoals de (fantastische!) canadezen. Velen gingen al vroeg naar bed omdat ze een pittige reis achter de rug hadden gehad. Chris die ook rond het avonduur binnenkwam was de laatste Nederlander die arriveerde. Voor mij was Chris zowiezo al een held omdat wij dezelfde passies delen zoals die mooie voetbalclub uit Breda.
Kennismakingsspel: alle deelnemers van jong naar oud
Kennismakingsspel: vind je eigen ballon en maakt ze kapot
Dinsdag 20 juli
Tussen de bedrijven door hebben we ook nog 'zum geburtsdag viel gluck' gezongen voor Gerben. Want hij was vandaag jarig, 33 jaar geloof ik. Als het mis heb dan moet je maar corrigeren. Na het ontbijt, wat ik persoonlijk wel een beetje karig vond maar goed je moet het er mee doen, liepen we een rondje in en om het vakantiecentrum om te kijken waar zich alles bevond. D'r was in ieder geval van alles: een zwembad, squash- en tennisbanen, klimwand, sporthal, beachvolleybal, basketbalveld, voetbalveld in ieder geval te veel om op te noemen. Na de rondleiding deden we weer wat spelletjes om de ochtend door te komen. Het spel om een tennisbal op een manier door te geven was wel de meest hilarische. Na de lunch was er een activiteit in competitie verband. We deden typische Oud-Zwitserse-spelen. Waaronder laarzen gooien om een koe bel te raken, hoefijzer gooien, koeien melken, spijker in het hout slaan (kopspijkers anyone?), Kaashouderschijf schuiven en lassowerpen. Dat het makkelijk gezegd dan gedaan is was wel te verwachten. Want het viel toch tegen om grote hoeveelheid melk te melken en een bel te raken met een laars. Pffff wat was ik daar slecht in zeg.
Gerben gefeliciteerd
Koeien melken
Kopspijkers op zijn Zwitsers...
Group picture...!
De Zwitserse spelen waren afgelopen en mijn team, De Bijen, eindigde ergens in de middenmoot. Geen slechte prestatie. Als presentje kreeg iedere deelnemer een t-shirt van het summercamp. Als tegenprestatie moesten we als groep op de foto. Ik kan je zeggen heb nog nooit zo lang een groepsfoto gehad. Iedereen wilde graag dat we een foto maakten van haar of zijn fototoestel. Het avondeten was een heerlijke barbecue met lekker veel vlees, typische lappen kalfsvlees en bradwursten alleen vond het wel jammer dat het bier ontbrak :-). Hoe gezellig het ook was op de BBQ ik wilde zelf wat beweging. Dus meer dan de helft ging naar de sporthal om daar een potje te volleyballen. En ik moet zeggen dat het niveau hoog lag. Wat mij gelijk als idee leuk leek om misschien ooit na het summercamp de meeste uit te nodigen om mee te doen met het volleybal toernooi in Nederland. Na een aantal enerverende potjes was het voor mij wel welletjes en ben ik naar bed gegaan.
BBQ
Florian en Santiago zorgden o.a. voor het vlees
Na het BBQ potje volleyballen voor de 'die hards'
Woensdag 21 juli
Wat mij opviel is dat elke ochtend de Nederlanders altijd als eerste wakker zijn. Standaard zitten Gerben, Marloes, Sanne, Marcel en mijzelf op de trap te wachten op de anderen. Nou ja dat is in ieder geval een voordeel, want we zijn dan overal op tijd. Want het is voor de Zwitsers erg onbeleefd om te laat te komen. Tja dat is in ieder geval niet goed voor een Brabander zoals ik, die gewend is om standaard een kwartier te laat te komen. Daarom besloot ik maar om er elke dag op tijd uit te gaan. Vandaag zouden we naar de Gornergrad gaan om aldaar de beroemde Matterhorn berg te aanschouwen. Rond een uurtje of 9 verzamelden wij bij de bus en de bus bracht ons naar de een transfer station waar we over moesten stappen op de trein. Tijdens de rit was het eerste half uur een beetje knijpen. Naast mij zat Airi die bleek achteraf wagenziek te zijn. Met een licht gevoel en een kotszak begonnen we onze reis. Maar nog geen half uur gereden te hebben kon moest zij uitstappen samen met Claudio omdat ze echt niet goed begon te voelen. Wat erg jammer was voor haar, ik kan me voorstellen als Japanse dat het niet zo representatief is naar de groep toe. Gelukkig had heel de groep wel begrip voor haar.
's Ochtendsvroeg verzamelen
Dit was de bus
Na het voorval hebben we onze reis vervolgd naar het transfer station. De trein bracht ons naar een overbevolkte drukke toeristenstad Zermatt. Vanuit daar hadden we een andere trein die ons naar een hoogte bracht van over de 3000 meter, de sneeuwgrens. Gelukkig dat de Kampcrew mij van te voren gewaarschuwd had om wat warme kleding mee te nemen. Op 2500 meter had ik het al koud. Uit het treinraampje zag ik diverse Downhill mountainbikers naar beneden raggen. Ik kreeg gelijk kriebels, want dat had ik nou graag ook gewild! Eenmaal boven bleek het toch mee te vallen met de kou, behalve als je in de wind stond. Op een plateau dat vol met toeristen stond zijn wij ook maar de toerist uit gaan hangen. De Matterhorn stond er mooi bij alleen jammer dat er af en toe wolken voor hingen. Dus op het moment dat de wolken weg waren greep iedereen snel naar zijn camera om een wolkenloze Matterhorn te fotograferen.
In de trein omhoog de bergen in. Marloes was blijkbaar nog niet wakker. Thomas (voorgrond) daar en tegen wel.
Great scenery: mooi landschap
Team Holland (als je hem goed kan zien de Matterhorn)!
Na het fotograferen en het sightseeing hadden we een hike van 1 uur die naar beneden ging. Een mooie tocht waar ik kon genieten van het landschap. Wat ik nooit zou vergeten is dat er tijdens onze toch ook sneeuw lag. Dus werd er al snel met sneeuw gegooid. Ik gooide wel geteld maar 1x maar die was ook gelijk raak. De sneeuwbal raakte Gerben midden in zijn gezegd. Sorry hoor Gerben... was noooooit de bedoeling geweest. Aan het einde van de hike was er een meer waar we konden relaxen. Na het relax-half uurtje liepen we naar de trein die ons naar beneden bracht. Eenmaal in Zermatt hadden we nog wat vrije tijd. En die tijd ging op aan Bier. Want dat had ik echt nodig. Al een paar dagen in Zwitserland en nog geen bier gedronken. Dat is schandalig natuurlijk. Op de weg terug maakte we nog iets leuks mee. Marcel staat er om bekend net als een Japanner van alles te fotograferen. Nou tijdens deze rit ook echt van alles! toen de bus stopte voor twee mooie meiden die over moesten steken maakte zelf hij daar nog een foto van!.
Relaxen aan het meer. Sanne was meer dan tevreden.
Cheeeeers!
De bewuste foto van Marcel tijdens de rit terug naar het Feriendorf. Toen we moesten stoppen voor deze twee vrouwen.
Die avond hadden we weer een vrije avond. Maar dit keer werd ook gepokerd. Voor geld (en voor de minder ervaren mensen en voor vrouwen zonder geld). Bij de ervaren tafel deden er 9 mensen mee: 5 euro inzet. Met volle moed begonnen we aan het spel. Helaas ik was de eerste die eruit lag (en dan ben ik ervaren zeggen ze dan) daarnaast volgden de andere Nederlanders: Gerben en Mikael. Chris was de enige die nog overbleef om de Nederlandse eer hoog te houden. En dat lukte hem! Door alle spelers een voor een weg te spelen bleven er op het eind Silvio en Chris over. Een echte Nederland - Duitsland. Waar Nederland weer eens in de slotminuten won.
De Pokertafel
Chris en Silvio probeerden een pokerface op te zetten. Daarbij dachten ze aan Lady Gaga. :-P
Donderdag 22 juli
Deze dag stond in teken van sport, heel veel sport. In de ochtend hadden we een keuze programma waaronder: Basketball, beachvolleybal, tennis, squash, mini golf en klimmen. Ik als fanatieke klimfanaat ging toch de klimwand eens proberen. Viel natuurlijk niet mee om er weer even in te komen maar aangezien ik niveau 5c heb probeerde ik toch niveau 6a. Wat me pas na 3 pogingen lukte. Toch de top gehaald op 6a. De rest was al blij dat ze de top gehaald hadden met niveau 4c en 5a. Niet verkeerd voor een beginneling. Franziska ook zo'n extreme-adrenaline junkie zoals ik voelde zich helemaal happy door in 1x de 6a wand te beklimmen naar de top. Tja dat heet ervaring :-).
Klimwand
Airi, Marcel, Daouda, Ninna, Juraj en Mikael in een enerverend basketbal duel
In de tweede helft van de dag deden we een soort van softbal maar dan zonder slaghout. Eerlijk gezegd had ik eerst het idee dat het een 'lui' spel zou worden. Maar dat viel me achteraf enigszins nog mee omdat iedereen fanatiek mee deed om te winnen. Af en toe ook hilarische momenten meegemaakt waarvan een van de Russinnen niet echt door had hoe je de bal moest slaan: vangen en meelopen of is het nou onderdoor lopen en weglopen? Na het softbal spelletje besloten de meeste voor het serieuzere werk te gaan en dat was voetbal. Nou moet ik toegeven dat ik niet zo goed ben in het spelletje. En man of twee man passeren kan ik wel. Maar mijn eindpass is gewoon erg slecht. Zelfs Chris was nog beter dan ik, tja die heeft ook veel voetbal ervaring als speler. Ondanks zijn slechte knie stond hij iedere keer goed om zelfs 1 doelpuntje te maken. Daarnaast had de tegenpartij ook de goddelijke zwarte parel uit Burkina Faso: Daouda. Op blote voeten(!) kapte hij met gemak diverse spelers uit om zo te scoren. De wedstrijd eindigde in een 5 - 1 verlies. Maar goed mee doen is belangrijker dan winnen toch. De wedstrijd kwam abrupt aan een eind omdat Silvio zijn lens verloor. Met meer dan 15 man zijn we heel voorzichtig het veld af gaan zoeken om die lens terug te vinden. En inderdaad we vonden de lens terug.
Mikael in opperste concentratie tijdens het softbal
Twee NAccers... The Pitcher (Chris) en de slagman (Budi)
Het moment dat Silvio zijn lens kwijt was geraakt.
's avonds was het weer tijd voor ontspanning en we konden eindelijk de trommel van Daouda uitproberen. Ondanks mijn benevelde toestand (lees: bier) heb ik een typische afrikaanse ritme op mogen doen. Niet alleen ik iedereen probeerde het. Mikael was blijkbaar bekend met de trommel want die knalde er een heel lied uit. Chris was aan het proberen om het wilhelmus te trommelen (wat naar mijn inziens niet zo goed lukte) en 'we will rock you' van Queen.
Mikael die een poging waagde aan de trommel
mei
- 25 mei Pinksterkamp
- 4 mei JC Kamp
- 12 mei Volleybal DSV De Dommel
- 6 mei Sarah: Doorstaat vriendschap een oorlog?